ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ: ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਦਾ ਸਹੀ ਮਾਰਗ
ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਤ ਦਾ ਆਉਣਾ। ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮੁਸ਼ਕਲ: ਇੱਕ ਰੰਗੀਨ ਕੰਡਿਆਲੀ ਵਾੜ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਤਨੀ ਦੁਖਦਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿਤਨੀ ਸਾਡੀ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ (Reaction) ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇੱਕ ਕੰਡਿਆਲੀ ਵਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਹਿੱਲਾਂਗੇ ਜਾਂ ਤੜਫਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਡੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਤ ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਸਾਖੀ: ਨਜ਼ਰੀਏ ਦਾ ਫਰਕ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚੇਲਾ, ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਝੱਖੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਹਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਛੱਤ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁੱਖ ਵੀ ਜੜ੍ਹੋਂ ਪੁੱਟੇ ਗਏ ਸਨ।
-
ਚੇਲੇ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ (ਰੋਸ ਅਤੇ ਉਲਾਮਾ): ਚੇਲਾ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਰੱਬ ਨੂੰ ਤਾਹਣੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ? ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਗੁਨਾਹ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ?" ਉਹ ਉਸ ਅੱਧੀ ਛੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉੱਡ ਗਈ ਸੀ।
-
ਸਾਧੂ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ (ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ): ਸਾਧੂ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੀ ਕਿੰਨੀ ਰਹਿਮਤ ਹੈ। ਇੰਨੇ ਝੱਖੜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਤੀਲਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਅੱਧੀ ਛੱਤ ਬਚਾ ਲਈ। ਅੱਜ ਇਸ ਟੁੱਟੀ ਛੱਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੰਨ-ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।"
ਅਸਲ ਦੌਲਤ: ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ
ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿੱਛੇ ਭਟਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਪੈਸਾ, ਮਹਿਲ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਣਮੁੱਲੀਆਂ ਹਨ:
-
ਅੱਖਾਂ: ਜਿਸ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸਿਰਫ਼ 'ਦੇਖ ਸਕਣਾ' ਹੈ।
-
ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ: ਸਾਡੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਅਤੇ ਸਲਾਮਤ ਲੱਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹਨ।
-
ਰਿਸ਼ਤੇ: ਮਾਂ-ਪਿਓ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਾਥ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਨਿਆਮਤ ਹੈ।
ਸਿੱਟਾ: ਸਬਰ ਤੋਂ ਸਕੂਨ ਤੱਕ
ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਰੋਸ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਦਾ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਇਹ ਹੈ:
-
ਸਬਰ: ਜੋ ਹਾਲਾਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ।
-
ਸਕੂਨ: ਜਦੋਂ ਸਬਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
-
ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ: ਸਕੂਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਯਾਦ ਰੱਖੋ: ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੌਜੂਦ ਦਾਤਾਂ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੌਣੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।